سلام برتوای ریشه درخت زندگی              وخداقوت ای باغبان کودکی ونوجوانی وجوانی وزندگی ما              گردپیری برموهای تونقش بسته              چه سختی هایی که کشیدی وبرگشتی ازکارخسته خسته               ولیکن خستگی تو رابادیدن مافراموش کردی                غم وناراختی ماراباوجودت خاموش کردی             کوله بارت پربودازخستگی وسختی های کار                وبازمیکردیم برای تودررا                وبهارمیکردی               زمستان وجودت رابادیدن ما                  ای باغبان زندگی ما                 و چه خوب میدانستی                  پژمرده میشدند               گل های زندگی تو              وافسرده میشدندبدون درک ازشرایط احوال تو               سخت است وجودزمستانی رافراموش کردن              آنهمه سختی وشبکاری هاونخوابیدنهارا خاموش کردن              عشق میخواهدویک قلب مهربان        

              این پست روسال 95نوشتم ولی تاریخش روبروزکردم وپست نخست  قراردادم چون این روزها منتظر  بارانیم          وچقدردوست داشتنی هستی تو        آن دم که باوجودپای ترتوتومیشود خاک عطرآگین                                     ومیشود دل آسمان پاک وبی آلایش                                         ومیشوند گنجشکان ازلانه های خویش رها                                                                           آن دم که میخوانندهزاران ترانه